Na onze eerste geslaagde ontmoeting kon een vervolg niet lang uitblijven. Op woensdag 9 juli stond ik opnieuw in het Vlaams Parlement. Daar het werkjaar op zijn einde loopt zou ik nog een plenaire zitting kunnen meepikken. Na de middag zou er dan nog tijd zijn voor een uitgebreide rondleiding.
’s Morgens had Carl eerst nog een ontmoeting met een studente pedagogie die een thesis schrijft over media educatie. Ze wou haar veldwerk nog eens voorleggen aan een politicus, die thuis is in media.
Ondertussen was de plenaire al begonnen. Via een audiosysteem kan Carl de plenaire vergadering meevolgen in zijn kantoor. We reppen ons naar de grote Koepelzaal, waar ik plaats mag nemen in de publiekstribune. Van daar uit heb ik een mooi overzicht op de prachtige zaal. Door de enorme glazen koepel heb je het gevoel dat je buiten zit. Vooraan zit voorzitter Marleen Vanderpoorten met boven haar een groot bord waar het resultaat van de stemmingen op verschijnt. Verschillende volksvertegenwoordigers lichten hun teksten toe.
Voor we naar het restaurant van het Vlaams Parlement trekken, pikken we nog even een drink mee van een jarige medewerker. De jarige merkt glimlachend op dat je zelfs in het Parlement oud kunt worden. Na de koffie zijn we klaar voor de rondleiding.
Mathieu neemt me op sleeptouw door de gangen van het Parlementsgebouw. In het begin van de vorige eeuw deed het gebouw dienst als postgebouw. Het Vlaams Parlement heeft het gebouw aangekocht en volledig laten restaureren. De architecten hebben een goeie mix van oude en nieuwe elementen gebruikt. Door overal veel glas te gebruiken wil men de nadruk leggen op de transparantie van het Vlaams Parlement. In de vele zalen en gangen komen we kunstwerken tegen van voornamelijk Vlaamse kunstenaars. Het lijkt wel alsof we door een groot museum lopen.
Terwijl we in en uit lopen in de verschillende gangen probeert Mathieu me wat wegwijs te maken in de werking van het Vlaams Parlement. Een Vlaamse wet wordt een decreet genoemd. Wanneer het initiatief van een volksvertegenwoordiger komt spreken we van een voorstel, komt het initiatief van de Vlaamse Regering dan is dat een ontwerp. Een decreet wordt bijna altijd eerst behandeld in de commissie. Daarna gaat het naar de plenaire vergadering waar de eindstemming plaats heeft. Tenslotte moet de definitieve tekst nog door de Vlaamse Regering worden bekrachtigd. Kunt u als burger nog volgen ?
Het parlementsgebouw is door een tunnel verbonden met het Huis van de Vlaamse Volksvertegenwoordigers. Dit gebouw was het vroegere postchequegebouw en huisvest de meeste ambtenaren en medewerkers. Ook hier is er een mooie balans tussen oud en nieuw. Hier en daar zijn restanten te zien van een buizennetwerk, dat de voorganger was van het hedendaagse e-mailverkeer. Wanneer de rondleiding er op zit hebben we nog wat tijd om de stemming van de plenaire vergadering mee te maken.
De koepelzaal was tot nu toe niet volledig gevuld, maar enkele ogenblikken voor de stemming komen de volksvertegenwoordigers van langs alle kanten. De Koepelzaal lijkt nu wel een café. De voorstellen worden aan een strak tempo afgehandeld. Op ieder voorstel moet er gestemd worden. Het scorebord toont meestal overwegend groen. Alleen wanneer het voorstel van Vlaams Belang is er meer rood te zien. Na de stemming loopt de zaal weer even vlug leeg. Misschien lees ik de volgende dagen hierover iets in de krant ... Maar de meeste decreten verdwijnen stilletjes in het Belgisch Staatsblad.