Een eerste ontmoeting in hartje Antwerpen...

...en er valt meteen vanalles te bespreken! In België gaat het niet goed. Jo Vandeurzen zou die middag de caroussel in gang zetten en zijn ontslag nemen waarop de hele regering Leterme zal volgen. Bart noemt het een fiasco! 2008 is een annus horribilis geweest. Zowel op politiek, financieel als op economisch vlak. Een aantal zaken hoeven niet meer herhaald te worden en 1 daarvan is de regering Leterme.

Maar ook bij de socialisten gaat het van kwaad naar erger. Bart wijt het aan het feit dat de SP.A geen beweging meer is voor de arbeiders. Vele van die arbeiders gaan via de achterdeur stilletjes richting Lijst Dedecker en Vlaams Belang en dat kan niet de bedoeling zijn, toch?

Maar we zijn natuurlijk niet samen gekomen om te praten over de Belgische politiek. Bart is Europarlementslid bij Groen! en daarom praten we vandaag over zaken die veel verder reiken dan België. Mondialisering, het modewoord van de jaren 90, wordt gekenmerkt door een alsmaar sterker wordende interdependentie tussen landen en regio's. Dat maakt dat we soms verder moeten kijken dan onze neus lang is. Niemand kan ontkennen dat het steeds belangrijker wordt om over de grenzen heen aan tafel te gaan zitten. En dat is nu net wat Bart tracht te doen.

Daarom praten we vandaag over het nieuwe klimaatplan van de Europese Unie, hét transversale thema bij uitstek. Nog geen week geleden werden er op een Europese top te Poznan belangrijke beslissingen genomen inzake klimaat. De media liet na deze top uitschijnen dat de raad een ongelofelijk succes had geboekt. En vanuit de visie dat men samen rond de tafel moet gaan zitten vooraleer men iets kan bereiken, begrijp ik het standpunt van de media. Maar het is jammer dat wanneer men op zo'n ronde tafelgesprekken komt tot de grootste gemene deler men de gemaakte afspraken rapporteert als onverwijld succes. Als men bijvoorbeeld nu een klimaatplan heeft dat geraamd is op een stijging van de aarde van 4 graden Celsius terwijl het vooropgestelde doel een stijging was van 2 graden Celsius is dat toch niet meteen een geweldige prestatie. Ik vraag Bart of de Europese Unie niet aan legitimiteit verliest met zo'n, volgens mij, ongeloofwaardig klimaatplan?  Nu speelt de unie nog een rol, maar gaat dat zo blijven als we steeds met compromissen naar buiten komen die niet bepaald spectaculair te noemen zijn? Bart noemt me een beetje zwart-wit, hoewel ook hij zijn bedenkingen heeft. Europa heeft momenteel écht wel een voorbeeldfunctie met betrekking tot klimaat. Een week nadat Europa naar buiten kwam met haar plan, volgde Australië met een soortgelijk project. Hun klimaatplan ligt net ietsje onder de waarden van Europa. Dus zouden wij onze lat een beetje hoger hebben gelegd, dan zou Australië dat wellicht ook gedaan hebben.

Waar Bart ook erg veel kritiek op heeft, is het feit dat ministers het klimaatplan koppelen aan de economische crisis. Het nieuwe klimaatplan treedt pas in werking na de afloop van het kyotoprotocol in 2012. Tegen dan is de economische crisis (hopelijk) reeds achter de rug.

Ik vraag me nog af of Bart denkt dat de Amerikanen onze voortrekkersrol zouden kunnen inpalmen, nu ook Obama met een beauty van een klimaatplan afkomt?

De véle Obamalovers op deze planeet zeggen wellicht volmondig, Yes he can! En ook Bart denkt dat Obama écht een goed plan heeft. De kans bestaat dus effectief dat de Amerikanen het op gebied van milieu gaan overnemen van Europa. Maar echt erg vindt Bart dat niet. Eigenlijk hebben wij het in eerste instantie overgenomen van hen. Wie is er bijvoorbeeld afgekomen met de emissierechten? Dat waren de Amerikanen. Maar met de regering Bush is het klimaatplan volledig de mist ingegaan. Nu kan Amerika, na een conjuncturele dip, haar beleid weer verder zetten.

Ook praatten we nog heel even over het voorzitterschap van de Raad. Om de zes maanden wordt het voorzitterschap van de Raad uitgeoefend door een andere lidstaat. Van juli tot december 2009 was Frankrijk het voorzittend land. Frankrijk moest de unie gedurende zes maanden vertegenwoordigen naar de buitenwereld. En inderdaad, het mag gezegd worden, Sarkozy heeft er die zes maanden gestaan! Bart beschrijft hem als een retorisch talent! Hij kan ontzettend goed praten maar er kunnen toch wel wat vraagtekens geplaatst worden bij de uitvoering van al die 'hoogstwaarschijnlijk' goedbedoelde woorden...

In Frankrijk zelf zitten de socialisten in zak en as. En dat heeft veel te maken met Sarkozy zijn fascinerende manier van besturen. Bart beschrijft Sarkozy als 'ne roden blauwe'. In zijn speeches neemt Sarkozy steevast elementen over van de socialisten waardoor deze plots zonder project komen te zitten. Ergens is het dan wel een beetje jammer als het enkel bij die speeches blijft.

Ondertussen is het januari en is Tsjechië het voorzittend land. Tsjechië is een redelijk eurosceptisch land, dus ik vraag me af of dit niet nefast is voor het Europese project? Het zou toch jammer zijn als het Europees project blijft haperen? We moeten vooruit en niet enkel op economisch gebied maar ook politiek! Toch denkt Bart dat, net als Sarkozy, Claus een stempel zal drukken op de verdere integratie van de unie. Ieder lidmaatschap legt eigen accenten en ook Claus zal dat doen!