Italiaanse lunch

Donderdag 19 februari, 12 uur. Lucette en ik hebben afgesproken om samen (ook met mijn medewerkers) iets te gaan eten. Dat is gezien mijn agenda zowat de enige manier om ervoor te zorgen dat ze me een aantal vragen kan stellen en ook ik haar wat beter kan leren kennen. Daarvoor verruilen we de vertrouwde omgeving van het personeelsrestaurant van het Vlaams parlement voor de Italiaan op de hoek.

De dagschotel, escalope met penne, kan ons bekoren. Het duurt niet lang of de gespreksonderwerpen meanderen de tafel op en neer. Ik leer een groot aantal dingen over haar als inwoner van Leuven, zonder auto. Op zoek naar werk ook, geen sinecure voor een gepensioneerde en zeker niet evident.

Lucette uit haar ergernis over het openbaar vervoer, maar één bus per uur, wachttijden, lang onderweg zijn. Ook de nadelen van autodelen passeren de revue: te hoge instapkost, te weinig flexibiliteit. Ik ga met haar akkoord dat het openbaar vervoer niet altijd even goed op elkaar afgestemd is en dat dit mede daardoor voor heel wat ergernissen kan zorgen. Maar ik heb toch moeite met haar algemene kritiek. Je kan van het openbaar vervoer nu eenmaal niet verwachten dat het naadloos aansluit bij eenieders wensen van het moment. Hetzelfde geldt voor autodelen. In vergelijking met het aankopen van een auto en alles wat daarbij komt kijken lijkt de instapkost zelfs gering. En inderdaad je moet wat op voorhand plannen als je een auto wil gebruiken – dat lijkt me niet alleen logisch maar ook onvermijdelijk als je ook maar iets wil doen met meer dan één persoon tegelijk.

Het gesprek gaat ook over het OCMW, de reclamecampagne rond kernenergie die net de gemoederen eerder hoog doet oplaaien in de media, en nog veel veel meer, maar strandt uiteindelijk en onvermijdelijk bij de nakende verkiezingen. Wat moet je als parlementair doen om goed campagne te voeren? Slaat de nervositeit toe? Tja, moest ik het sluitende antwoord op de eerste vraag hebben, dan zou het misschien met de nervositeit veel minder gesteld zijn. Het voeren van campagne is naar mijn gevoel toch iets volledig anders dan het parlementaire werk. Hoe verkoop je alles wat je vijf jaar lang hebt trachten te verwenlijken en wat je de volgende vijf jaar nog wil doen? In korte bewoordingen – niet ieder politicus kan of wil een boek schrijven. Flyers, folders, affiches … Ik vraag haar of ze op de affiches let. "Soms wel en soms niet, meestal niet. Er zijn ook zo veel flyers."

We ronden af met koffie. Bij het buitengaan verrast Lucette ons met haar kennis van het Italiaans. Na deze maaltijd is het tijd om naar de commissie onderwijs te verkassen. Van op de bezoekersplaatsen kan ze zien hoe we wachten op het benodigde quorum om de stemming in te kunnen zetten. Ondertussen zijn er ook al een aantal vragen weggevallen op het laatste moment. Is dat normaal vraagt ze aan mijn medewerker? Iets minder chaotisch is gebruikelijk, maar wat is normaal?

Ludo Sannen overstelpt met vragen

Na een eerste korte kennismaking tijdens het festival van de politiek spraken Lucette en ik terug af op donderdagnamiddag 27 november in het Vlaams parlement. Aangezien het de bedoeling is dat we elkaars leefwereld leren kennen, stond een verkenning van het Vlaams parlement op de agenda. Mijn politieke biotoop. Mijn agenda dreigde nog even roet in het eten te strooien, maar al bij al viel dat nog mee. Na een rondleiding door het parlement met mijn medewerker troffen we elkaar in de commissie leefmilieu: Vlaamse politiek in actie.

Lucette had voor deze gelegenheid – zo merkte ik al snel- een batterij aan vragen opgesteld. Sommige heel concreet (“Wat is het verschil tussen een schriftelijke vraag, een vraag om uitleg en een actuele vraag?”), andere dan weer eerder algemeen (Is er een wisselwerking tussen het Vlaamse beleid en het Europese?). In Lucette herkende ik dan ook iemand met een onblusbare nieuwsgierigheid en open blik.

Iemand die bovendien research had gedaan. Als voorbereiding op haar bezoek had ze zich duidelijk verdiept in de ‘wondere wereld’ van het Vlaamse parlement. Een omgeving die haar toch wat vreemd en onwezenlijk bleek over te komen. Als je al een heel aantal jaren in dit toch wel heel speciale milieu vertoeft zoals ikzelf, ben je uiteraard helemaal gewend en aangepast aan het reilen en zeilen en de dagelijkse geplogenheden. Niet dat je daar nooit bij stil staat maar als je dan weer iemand ontmoet die met de verwondering van de buitenstaander kijkt, lijkt alles plots minder natuurlijk.

Lucette stelde dat er toch zeker een vorm van serieux en gezag uitging van het Vlaams parlement en bijgevolg van het gebouw op zich als plaats waar soms invloedrijke beslissingen worden genomen. Dat is een voorbeeld van iets waarvan ik me, in mijn staat van gewenning, zelden of nooit rekenschap geef. Het bracht ons gesprek ook op het thema van de kloof tussen politiek en burger. Van daaruit evolueerde het gesprek naar de rol van de media, de rol van e-mail verkeer, een vraag over dienstbetoon, het Vlaamse beleid ten aanzien van Europa, de invloed van Europese beslissingen op Vlaams niveau, de federale staat, politiek en privéleven…

Kortom het werd een zeer geanimeerd onderhoud waarbij vragen nog meer vragen opriepen, die dan op hun beurt … inderdaad, weer vragen opriepen. Uiteindelijk verplichtte mijn agenda ons uit elkaar te gaan. Maar we spraken af om elkaar gauw weer terug te zien. Om even de eerste indrukken en het vele stof tot nadenken te laten bezinken, om daarna weer de draad op te nemen en zeker ook nieuwe dingen aan te snijden.

Plenaire vergadering

Ondanks de traditioneel drukke decembermaand besloten Lucette en ik elkaar nog eens te treffen in het Vlaams Parlement alvorens de eindejaarsfeesten een dergelijke afspraak onmogelijk zouden maken. Ook al werd de afspraak een aantal keren verplaatst, we konden ons goede voornemen waar maken (dat belooft al onmiddellijk voor de goede voornemens voor het nieuwe jaar): het werd dinsdag 16 december.

Al bij al een interessante optie aangezien die dag in de plenaire vergadering de bespreking van de begroting door de fractievoorzitters op het programma stond. Ikzelf was natuurlijk aanwezig in de vergadering, terwijl Lucette de tussenkomsten kon volgen vanuit de bezoekerstribune. Kortom ik zou mijn tussenkomst in verband met de begroting niet alleen houden voor het gebruikelijke publiek, maar ook voor mijn kritische burger.

De vorige keer had Lucette een geduchte collectie vragen over de algemene werking van het Vlaams Parlement meegebracht. En ging ze ook even op bezoek bij de besprekingen in de commissie. Het bijwonen van een plenaire vergadering was dan ook de volgende logische stap. Lucette, geïnteresseerd en geïntrigeerd als steeds, was reeds vroeg op post. Vroeg genoeg alleszins om ook de stemming van het OCMW-decreet te kunnen volgen. Onmiddellijk een iets minder flatterend beeld van het parlement, aangezien deze stemming eigenlijk een week voordien had moeten plaatsvinden maar het quorum werd toen niet bereikt.

Na mijn tussenkomst trof ik Lucette in het restaurant van het Vlaams Parlement. Daar had ze zich, vergezeld van mijn medewerker, al een kerstlunch kunnen bemachtigen. Op mijn vraag wat ze er van vond, repliceerde Lucette dat ze de discussie tijdens mijn tussenkomst bij wijlen zeer heftig vond en misschien zelfs een beetje persoonlijk. Een interessante opmerking - want ze impliceert in feite de vraag: hoe gaan politici met elkaar om? Zonder daar hier een boom over op te zetten, denk ik dat dit inderdaad andere koek is dan de wijze waarop mensen in andere - ‘dagdagelijkse'- omstandigheden met elkaar omgaan. We spraken net zoals de vorige keer over heel wat onderwerpen. Mijn middagpauze vloog dan ook voorbij en voor ik het wist was het al tijd om afscheid te nemen wegens de verderzetting van de plenaire vergadering.

Door het eerder hectische verloop van de dag en de plenaire activiteiten kon ik iets minder tijd doorbrengen met mijn burger dan ik mezelf voorgenomen had. Ik hoop dan ook dat ze een aantal van haar vragen heeft kunnen beantwoorden en dat er weer veel nieuwe vragen bij haar zijn opgekomen - waar we de volgende keer verder kunnen op ingaan.

Ludo Sannen