Ondanks de traditioneel drukke decembermaand besloten Lucette en ik elkaar nog eens te treffen in het Vlaams Parlement alvorens de eindejaarsfeesten een dergelijke afspraak onmogelijk zouden maken. Ook al werd de afspraak een aantal keren verplaatst, we konden ons goede voornemen waar maken (dat belooft al onmiddellijk voor de goede voornemens voor het nieuwe jaar): het werd dinsdag 16 december.
Al bij al een interessante optie aangezien die dag in de plenaire vergadering de bespreking van de begroting door de fractievoorzitters op het programma stond. Ikzelf was natuurlijk aanwezig in de vergadering, terwijl Lucette de tussenkomsten kon volgen vanuit de bezoekerstribune. Kortom ik zou mijn tussenkomst in verband met de begroting niet alleen houden voor het gebruikelijke publiek, maar ook voor mijn kritische burger.
De vorige keer had Lucette een geduchte collectie vragen over de algemene werking van het Vlaams Parlement meegebracht. En ging ze ook even op bezoek bij de besprekingen in de commissie. Het bijwonen van een plenaire vergadering was dan ook de volgende logische stap. Lucette, geïnteresseerd en geïntrigeerd als steeds, was reeds vroeg op post. Vroeg genoeg alleszins om ook de stemming van het OCMW-decreet te kunnen volgen. Onmiddellijk een iets minder flatterend beeld van het parlement, aangezien deze stemming eigenlijk een week voordien had moeten plaatsvinden maar het quorum werd toen niet bereikt.
Na mijn tussenkomst trof ik Lucette in het restaurant van het Vlaams Parlement. Daar had ze zich, vergezeld van mijn medewerker, al een kerstlunch kunnen bemachtigen. Op mijn vraag wat ze er van vond, repliceerde Lucette dat ze de discussie tijdens mijn tussenkomst bij wijlen zeer heftig vond en misschien zelfs een beetje persoonlijk. Een interessante opmerking - want ze impliceert in feite de vraag: hoe gaan politici met elkaar om? Zonder daar hier een boom over op te zetten, denk ik dat dit inderdaad andere koek is dan de wijze waarop mensen in andere - ‘dagdagelijkse'- omstandigheden met elkaar omgaan. We spraken net zoals de vorige keer over heel wat onderwerpen. Mijn middagpauze vloog dan ook voorbij en voor ik het wist was het al tijd om afscheid te nemen wegens de verderzetting van de plenaire vergadering.
Door het eerder hectische verloop van de dag en de plenaire activiteiten kon ik iets minder tijd doorbrengen met mijn burger dan ik mezelf voorgenomen had. Ik hoop dan ook dat ze een aantal van haar vragen heeft kunnen beantwoorden en dat er weer veel nieuwe vragen bij haar zijn opgekomen - waar we de volgende keer verder kunnen op ingaan.
Ludo Sannen