Nog een paar nachtjes wakker liggen en ik kan net zoals 7.754.051 andere Belgen weer naar het stemhokje trekken. Traditiegetrouw parkeer ik me, na mijn stem te hebben uitgebracht, voor de treurbuis om het politieke spektakelstuk vanop een veilige afstand gade te slaan. Kopstukken worden immers onthoofd, nieuwe leiders staan op, teleurgestelde militanten verlaten het hoofdkwartier, de ene “neemt zijn verantwoordelijkheid”, de andere “gaat een stevig pintje drinken”… Altijd hetzelfde, nooit echt anders, maar altijd even boeiend.
Deze keer zal één kandidaat mijn bijzondere interesse wegdragen. Niet omdat ik hem mijn stem heb gegeven - zijn kieskring is namelijk de mijne niet - wel omdat ik hem dankbaar ben voor de moeite die hij in dit project heeft gestoken, wat in een verkiezingsjaar zeker niet vanzelfsprekend was. Ik zou deze alinea kunnen besluiten met lofuitingen over zijn gedrevenheid en persoonlijkheid, maar het stockholmsyndroom heeft zo te horen al genoeg schade aangericht...
Deze laatste afspraak met "mijn politicus" Sven Gatz is voor mij het sluitstuk van dit project. Het rendez-vous vindt plaats in het Beurskaffee, alwaar TV Brussel een debat tussen de Brusselse lijsttrekkers voor het Vlaams Parlement opneemt. Ik ben enigszins te vroeg en besluit door onze zonovergoten hoofdstad te dolen. Ergens ter hoogte van een Chinese supermarkt kom ik tot de vaststelling dat deze verkiezingscampagne niet lang op mijn huid zal blijven kleven. Er is niet veel dat me uiteindelijk zal bijblijven. De strijd om de zorg, misschien... De scheldpartij van Tobback, mogelijk... Het feit dat de VRT steeds debielere analyseapparatuur van stal haalt, dat zeker...
De hitte die zich in het betonnen bos heeft vastgezet, slaat over op mijn gemoed en al snel verval ik in bodemloos gepeins. Ik slenter terug naar de August Ortsstraat en wandel de Beursschouwburg in. De hal is voor de gelegenheid omgevormd tot een regiekamer. Een paar mannen volgen op een piepkleine monitor een interview met Piet Deslé (LDD).
Dra mogen de Brusselse lijsttrekkers voor het Vlaams parlement aan de debattafel plaatsnemen. Sven Gatz betreedt de arena met een fris geknipte coupe. Nemen ook plaats aan de tafel: Brigitte Grouwels (CD&V), Johan Demol (VB), Karl Vanlouwe (N-VA), Jan Vandenbussche (LDD), Luckas Vander Taelen (Groen!). De laatste deelnemer, Yamila Idrissi (sp.a), blijft een tijdje hangen in de schminkkamer. Ondertussen worden de microfoons getest, elke kandidaat moet iets zeggen om te horen of het geluid goed is afgesteld. Brigitte Grouwels begint over massages die ze aan haar huisgenoten heeft toegediend nadat Anderlecht de landstitel misliep. Een geluidsman legt haar gelukkig het zwijgen op. Sven Gatz geeft uiting aan zijn meest onrealistische dagdromen: “FC Brussels heeft Lionel Messi gekocht.” Johan Demol zegt iets over de straat waarin hij woont, de Regenboogstraat. “Een mooie naam voor een straat,” besluit de gewezen politiecommissaris.
Wanneer Yamila Idrissi de televisiestudio betreedt, kan Guy Polspoel het debat op gang trekken. Het eerste onderwerp van de namiddag: onderwijs. Brigitte Grouwels krijgt het woord. Niet voor lang, een geluidsman komt haar immers vriendelijk vragen of ze haar oorbellen wil uitdoen want de hangers “verstoren het geluidssignaal”. Na dit kleine oponthoud kan er verder worden gepraat. Er komen nog drie thema’s aan bod: zorg, mobiliteit en financiën. Sven vecht enkele verbale robbertjes uit met zijn collega’s van N-VA en LDD, maar de vlam slaat niet echt over op het debat. Er zitten te veel mensen aan tafel en de tijd is te beperkt om een punt te maken.
Na een vijftigtal minuten is het afgelopen. Sven wendt zich tot de zoon van een vriend met de vraag: “En? Weet je nu al op wie je gaat stemmen?”. De jongen blaast eens. “Het was niet echt verhelderend,” geeft Sven toe, “De spreektijd was te kort…”
Ik zoek de stadslucht op en blijf nog even hangen aan de Beursschouwburg. Sven wandelt even later, in gezelschap van zijn vrouw, naar buiten. We schudden elkaar de hand en nemen afscheid.