De geheimen van de Wetstraat

Ik heb met Carina afgesproken dat we vandaag onderduiken in de “geheimen” van de Wetstraat.

Begin juni hebben we mekaar voor het eerst ontmoet bij mij thuis. Voor een informele babbel, om mekaar wat te leren kennen en om af te toetsen wat we van mekaar verwachten.

Carina is een zeer dynamische en enthousiaste madame uit Evergem. Ze werkte als filiaalhoudster van een grootwarenhuis maar via loopbaanonderbreking heeft ze uiteindelijk gekozen om voltijds thuis te werken om meer tijd te kunnen besteden aan haar 2 opgroeiende tieners.

Als intrigerend toemaatje geeft ze me nog mee dat ze vormselcathehese geeft aan jongeren. Dit is zeker iets waar ik later wil op terug komen…

Maar vandaag is de eerste officiële “werkdag” en starten we met onze tocht in de Wetstraat. We gaan lekker eten in het restaurant van Vlaams Parlement waar ik de werking van onze politieke instellingen wat situeer: wat gebeurt in het Vlaams parlement, in de Kamer, in de Senaat. Hoe verloopt een commissievergadering. Hoe komt een decreet of wet tot stand. Wat gebeurt tijdens een plenaire vergadering. Je kan er eindeloos over vertellen en terwijl ik het relaas doe, realiseer ik mij dat we in een verdomd ingewikkeld land leven wat het voor de “burger” niet altijd simpel maakt.… We nemen ook even een kijkje in de vele mooie commissiezalen en ik ben toch altijd een beetje trots als ik dit prachtige Vlaams parlement mag showen.

De plenaire vergadering wordt geopend en Carina neemt plaats in de publiekstribune. Ze luistert en kijkt, en nu en dan kan ik van op mijn stoel even naar haar zwaaien tussen een interview met Villa Politica, een aantal telefoontjes en overleg met collega’s door. Zou ze het saai vinden?

Achteraf volgen de zeer pertinente vragen van Carina waarbij ze dikwijls de vinger op de wonde van het politiek bestel legt: waarom zijn er zo weinig parlementsleden aanwezig tijdens het vragenuurtje in het parlement? Waarom zitten sommigen een krant te lezen terwijl een collega een interessant pleidooi houdt vooraan? Waarom antwoordt die Minister zo langdradig en helemaal niet ter zake? Terug voer voor een goed gesprek…

Daarna gaat de tocht verder naar de Kamer en de Senaat waar Carina onmiddellijk het sfeerverschil voelt. De donkerrode pluche zetels van de Senaat zijn inderdaad iets helemaal anders dan de lichte en soms gewaagde aankleding van het Vlaams parlement. Wat meteen ook het verschil in politieke stijl perfect illustreert…

Bij het afscheid is Carina enthousiast, veel gezien, veel gehoord en … “veel om over na te denken en ik ga het nu zeker blijven volgen” besluit ze. Eén ding is zeker, Villa Politica heeft vandaag een nieuwe geïnteresseerde kijker bij gekregen.

Het leven zoals het is: Evergem

De volgende afspraak is bij Carina thuis. Ik wilde graag eens horen hoe het leven is in een kanaaldorp en hoe men daar aankijkt tegen de stad. Evergem versus Gent dus. En zoals afgesproken had Carina een aantal dorpsgenoten uitgenodigd: Marie, geboren en getogen in Evergem, Martine een Westvlaamse leerkracht die ondertussen al lang in de Kanaalzone woont, Bart juist afgestudeerd en geboren in Evergem maar woont nu in Gent en Marc, echtgenoot van Carina, een rasechte Gentenaar die uiteindelijk via de liefde in Evergem is terecht gekomen.

Ikzelf ben al jaren bezig met politieke dossiers die te maken hebben met de Kanaaldorpen. Geprangd tussen de haven en zware industrie valt er heel wat te zeggen over de levenskwaliteit in de dorpen langs het Kanaal Gent-Terneuzen.

Luchtvervuiling, lawaaihinder, zwaar verkeer, veel stof … het is niet direct een locatie waar men voor zijn plezier gaat wonen, dacht ik.

Uit het geanimeerde gesprek blijkt dat iedereen toch wel erg gehecht is aan het leven in Evergem. Er is de voorbije jaren wel veel veranderd. Ten goede en ten kwade. De luchtkwaliteit is verbeterd. Ik herinner me trouwens nog zeer goed het zeer moeilijke dioxine-dossier van het staalbedrijf Sidmar (nu Arcelor-Mittal). Als toenmalig  Minister van Leefmilieu heb ik de druk sterk moeten opvoeren omdat de dioxine-uitstoot echt een gevaar was voor de volksgezondheid en uiteindelijk is het bedrijf er in geslaagd het opgelegde dioxinereductie-stappenplan effectief te realiseren. Dus dit probleem is inderdaad grotendeels van de baan. Maar er blijft nog de zeer hoge stofconcentraties waardoor het niet echt gezond leven is in Evergem. En de inwoners weten dat en zijn daar bezorgd over.

Wat blijkbaar ook heel sterk weegt is de “oprukkende stad”: veel nieuwe bebouwing waardoor het dorpskarakter wat verloren gaat, veel en druk verkeer… ja, er is toch wel heel wat veranderd de laatste jaren.

Maar ook veel positieve dingen kwamen aan bod: het blijft een gezellige gemeente met veel menselijk contact en een goed gemeenschapsleven. En de verbinding met Gent is zeer goed dank zij de nieuwe tramlijn. Want Gent blijft precies toch de “place to be” voor boodschappen, voor een film, voor cultuur…

Alleen een goed jeugdlokaal en wat meer groen zou het dorp nog beter maken vindt Bart en daar is iedereen het roerend over eens.

Het werd een gezellige avond met een glaasje wijn en lekkere broodjes waar het wel en wee van Evergem uitgebreid aan bod kwam. Iedereen was het er roerend over eens: het is een goede plek om er te leven, alhoewel aan het eind van de avond Marc verklapte dat het zaligste moment van de week …. toch wel een rustige wandeling in de Gentse binnenstad is. Zo zie je maar: eenmaal Gentenaar, altijd Gentenaar...

Op café in Gent

Pas op 23 september zagen we mekaar terug. De vakantie is achter de rug en we hebben om 17u afgesproken in café De Turk recht tegenover het Stadhuis. Kwestie van het verschil tussen de lokale en de nationale politiek eens op te snuiven.

De Turk is een café waar stadsambtenaren, schepenen en gemeenteraadsleden in en uit lopen en de lokale politiek is hier nooit ver weg. We placeren ons ergens achteraan om 2 thema’s te bespreken: engagement en de rol van de media.

Zware kost temidden van een doordringende biergeur, veel geroezemoes en luide jazz-muziek.

Ikzelf ben in de partij-politiek gerold na een leven vol actie in leerlingenraden, vrouwen­beweging, milieubeweging, vredes- en ontwikkelingsbeweging. Een logische stap voor een product van de jaren 68.

Voor Carina is de partijpolitiek niet echt aantrekkelijk, zij gaat er van uit dat men over veel dossierkennis moet beschikken om zinvol politiek werk te kunnen doen. Dus niet direct haar ding. Alhoewel ik zelf vind dat ze over veel kwaliteiten beschikt om de stap naar een engagement in de politiek te zetten …

Zij is wel gelovig en vertelt vol vuur over haar vormingswerk in Evergem. Jongeren begeleiden in een boeiende periode in hun leven, hen christelijke waarden meegeven, hen inspireren. Terwijl ze dit vertelt kan ik mij perfect voorstellen dat ze dat inderdaad met zeer veel overtuiging doet.

Ze heeft een opleiding van 6 jaar cathehese gevolgd aan de School voor Geloofsverdieping van het Bisdom en is daar op een zeer professionele en overtuigde manier mee bezig. Voor mij gaat een totaal nieuwe wereld van engagement open…

En dan de media. Carina zet meteen “le pied dans le plat”. Ze heeft alle vertrouwen in de media verloren. De verslaggeving is niet objectief, media kunnen mensen maken en kraken en als toeschouwer weet je niet meer wat waar is en niet waar. Voilà! Daar kunnen onze wetstraat-journalisten een puntje aan zuigen.

Ik probeer Carina uit te leggen dat de politiek en de pers een soort haat-liefde verhouding hebben. We hebben mekaar nodig, journalisten verwachten van politiekers interessante kopij om hun kranten of programma’s te vullen en voor politici is de pers bijna de enige mogelijkheid om hun boodschap rechtstreeks bij de kiezers te brengen. Maar media werken als een megafoon: soms wordt iets schitterends uitvergroot, maar bij fouten word je genadeloos afgemaakt. En hoe pikanter de informatie, hoe groter het artikel…Dus opletten is altijd de boodschap! Een goede journalist registreert alles, dus vertrouwelijke gesprekken “off the record” bestaan niet, er blijft altijd iets hangen en meestal komt dit als een boemerang ooit terug. Het blijft een zeer delicate verhouding en blijkbaar zit ook de pers met een vertrouwenscrisis.

De gemeenteraad begint om 19u en ook hier zit Carina op de publieksbank aandachtig te luisteren. In vergelijking met de parlementen zit het publiek hier in Gent letterlijk en figuurlijk dichter bij de lokale politiek…

De holebibeleidsnota, veel punten over ruimtelijke ordening en wegen, een overeenkomst over de Gentbrugse meersen (waar ik over tussenkom)… de lange agenda wordt punt per punt doorlopen en achteraf hoor ik van Carina dat het heel goed te volgen was, dat het ideologisch onderscheid tussen de diverse partijen goed kon afgeleid worden uit de tussenkomsten en dat de behandelde punten dikwijls zeer concreet waren.

Wat meteen mijn stelling bevestigt dat het lokale niveau inderdaad dichter bij het dagelijkse leven van de mensen staat.