Pas op 23 september zagen we mekaar terug. De vakantie is achter de rug en we hebben om 17u afgesproken in café De Turk recht tegenover het Stadhuis. Kwestie van het verschil tussen de lokale en de nationale politiek eens op te snuiven.

De Turk is een café waar stadsambtenaren, schepenen en gemeenteraadsleden in en uit lopen en de lokale politiek is hier nooit ver weg. We placeren ons ergens achteraan om 2 thema’s te bespreken: engagement en de rol van de media.

Zware kost temidden van een doordringende biergeur, veel geroezemoes en luide jazz-muziek.

Ikzelf ben in de partij-politiek gerold na een leven vol actie in leerlingenraden, vrouwen­beweging, milieubeweging, vredes- en ontwikkelingsbeweging. Een logische stap voor een product van de jaren 68.

Voor Carina is de partijpolitiek niet echt aantrekkelijk, zij gaat er van uit dat men over veel dossierkennis moet beschikken om zinvol politiek werk te kunnen doen. Dus niet direct haar ding. Alhoewel ik zelf vind dat ze over veel kwaliteiten beschikt om de stap naar een engagement in de politiek te zetten …

Zij is wel gelovig en vertelt vol vuur over haar vormingswerk in Evergem. Jongeren begeleiden in een boeiende periode in hun leven, hen christelijke waarden meegeven, hen inspireren. Terwijl ze dit vertelt kan ik mij perfect voorstellen dat ze dat inderdaad met zeer veel overtuiging doet.

Ze heeft een opleiding van 6 jaar cathehese gevolgd aan de School voor Geloofsverdieping van het Bisdom en is daar op een zeer professionele en overtuigde manier mee bezig. Voor mij gaat een totaal nieuwe wereld van engagement open…

En dan de media. Carina zet meteen “le pied dans le plat”. Ze heeft alle vertrouwen in de media verloren. De verslaggeving is niet objectief, media kunnen mensen maken en kraken en als toeschouwer weet je niet meer wat waar is en niet waar. Voilà! Daar kunnen onze wetstraat-journalisten een puntje aan zuigen.

Ik probeer Carina uit te leggen dat de politiek en de pers een soort haat-liefde verhouding hebben. We hebben mekaar nodig, journalisten verwachten van politiekers interessante kopij om hun kranten of programma’s te vullen en voor politici is de pers bijna de enige mogelijkheid om hun boodschap rechtstreeks bij de kiezers te brengen. Maar media werken als een megafoon: soms wordt iets schitterends uitvergroot, maar bij fouten word je genadeloos afgemaakt. En hoe pikanter de informatie, hoe groter het artikel…Dus opletten is altijd de boodschap! Een goede journalist registreert alles, dus vertrouwelijke gesprekken “off the record” bestaan niet, er blijft altijd iets hangen en meestal komt dit als een boemerang ooit terug. Het blijft een zeer delicate verhouding en blijkbaar zit ook de pers met een vertrouwenscrisis.

De gemeenteraad begint om 19u en ook hier zit Carina op de publieksbank aandachtig te luisteren. In vergelijking met de parlementen zit het publiek hier in Gent letterlijk en figuurlijk dichter bij de lokale politiek…

De holebibeleidsnota, veel punten over ruimtelijke ordening en wegen, een overeenkomst over de Gentbrugse meersen (waar ik over tussenkom)… de lange agenda wordt punt per punt doorlopen en achteraf hoor ik van Carina dat het heel goed te volgen was, dat het ideologisch onderscheid tussen de diverse partijen goed kon afgeleid worden uit de tussenkomsten en dat de behandelde punten dikwijls zeer concreet waren.

Wat meteen mijn stelling bevestigt dat het lokale niveau inderdaad dichter bij het dagelijkse leven van de mensen staat.