Onze vorige afspraak moest op het laatste nippertje worden afgelast maar nu is het weer zover. Op dinsdag 23 september spreken we af in café “Den Turk”, rechtover het Gentse stadhuis. Er zit redelijk wat volk, maar we vinden een plaatsje achteraan in de zaak, waar we rustig kunnen praten. We halen beiden pen en papier boven, vastbesloten goed te maken wat vorige keer niet was gelukt. ‘Engagement’ en ‘media’ zijn de twee onderwerpen waar we het over willen hebben voor we straks naar de Gentse gemeenteraad gaan. Ik in de publiekstribunes uiteraard. Hoewel het ook daar spannend kan zijn. Deze morgen las ik in de krant dat burgemeester Termont de tribune gisteravond door de politie had moeten laten ontruimen, nadat actievoerders luidkeels begonnen te roepen. Hopelijk kan ik straks wèl rustig toekijken.

Een dag na het ontslag van minister Bourgeois is het vanzelfsprekend dat we het ook even over de communautaire problemen in ons land hebben. We zijn het erover eens. Waar twee mensen samen zijn moeten compromissen worden gesloten. Als beiden bij een meningsverschil blijven schreeuwen dat ze ‘deze keer niet zullen toegeven’ lukt het nooit. Wanneer gaan onze politici dat opnieuw beseffen?

In de loop van dit gesprek merkt Vera op dat ik moeite heb met partijpolitiek. Ik ben huisvrouw in een gezin met een man en twee pubers. Discussies à volonté, dus! Zet ik mijn principes en beloftes opzij als ik probeer om compromissen te sluiten of samen naar een oplossing te zoeken die ons dichter bij elkaar brengt? Soms wel, maar ik ga daar niet van dood. Wat we samen bereiken is wat echt telt. Anderzijds moeten we als burgers niet altijd naar de politici wijzen. Hebben we het zelf niet moeilijk om water bij de wijn te doen? Is de ‘elk voor zich’- mentaliteit niet bij ieder van ons binnengeslopen?Het wordt tijd dat we allemaal, van de kleine burger tot de grote politicus, onze energie gaan gebruiken om iets positiefs te realiseren. Iets of iemand afbreken is niet moeilijk. Om iets op te bouwen met wat we wèl hebben vraagt veel meer inspanningen.

Enfin, engagement, daar gingen we het over hebben. Ik begrijp dat Vera Dua uiteindelijk in de politiek is gerold vanuit een diep rechtvaardigheidsgevoel. Haar ‘naïeve’ overtuiging, niet te willen sterven zonder op zijn minst iets te hebben geprobeerd tegen het onrecht aangedaan aan oa. de sociaal minder bedeelden, de vrouwen, het milieu,…, doen haar deelnemen aan tal van acties. Leerlingenraden, het eerste scholierenparlement, acties ten voordele van de derde wereld, vluchthuizen voor vrouwen, de democratiseringsbeweging… overal is ze bij betrokken. Wanneer men haar vraagt om in de politiek te gaan is dat voor haar een belangrijke beslissing. Tot nu toe stond ze op de barricades, maar nu is het moment aangebroken om mee te bouwen aan een betere toekomst. Tot op vandaag is dat haar grootste drijfveer. Een echt geëngageerde politica dus.

Politici worden vaak opportunisme verweten, maar volgens Vera geldt dat maar voor een klein aantal mensen. De meeste politici zijn, telkens vanuit hun persoonlijke politieke overtuiging, zéér geëngageerd. Wanneer ik vraag of ze nooit ontgoocheld was wanneer iets niet lukt, antwoord ze met een voorbeeld.

“20 jaar geleden klaagde haar partij de toestand aan van de dieren in een bepaalde dierentuin. De omstandigheden waren er zéér slecht. De voltallige gemeenteraad kwam niet bij van het lachen. “Waar houden jullie zich mee bezig, zeg! Met enkele apen in een kooi!” Vandaag de dag is er geen enkele partij die dergelijke situaties in dierenparken niet zou aanklagen. Je moet je verzoenen met het idee dat alles traag gaat. Op lange termijn hebben wij zaken onomkeerbaar veranderd en dat is waar het om gaat.” Inderdaad, Parijs en Rome zijn niet in één week gebouwd, nietwaar!

Wanneer we over de media beginnen, vraagt Vera me wat media voor mij betekent.Voor mij is media het middel bij uitstek om als burger te weten te komen wat er in de wereld leeft. Ook in de politiek dus. Ik verwacht dat zij objectief verslag uitbrengen over de politieke toestand in ons land. Daar ben ik het vertrouwen echter wat kwijtgeraakt. In hoeverre is een krantenartikel echt een verslag en in hoeverre wordt er genuanceerd, worden persoonlijke meningen meegegeven, lekken georganiseerd, spelletjes gespeeld. Ik ben er van overtuigd dat de media een krachtig wapen is en ik vrees dat die soms wordt misbruikt.

Vera nuanceert. Voor haar is media zeer belangrijk. De tijd dat we onze politici kenden van plaatselijke kermissen of een babbel aan de toog van het dorpscafé is, mede door de uitbreiding van de kieskringen, voorbij. Hun boodschap moeten ze via televisie of krant tot bij de burger kunnen brengen. Gebeurt dat dan op een goede manier vraag ik mij af.

Doorgaans heeft Vera daar goede ervaringen mee. Politici hebben geleerd zich niet van hun stuk te laten brengen en wat ze zelf écht willen zeggen blijven ze desnoods herhalen. Persoonlijk herinner ik me een interview waarbij ik mij dood ergerde omdat de bewuste politicus bij elk antwoord dat hij gaf steeds met dezelfde verklaring eindigde. Hier was blijkbaar niet geknipt.

Wanneer het over het privéleven van politici gaat is Vera kordaat. Je moet zelf de grenzen stellen aan wat wel en wat niet in de media mag komen. Hou je zelf je privéleven buiten de media, dan zal men daar respect voor hebben. Wanneer je overal vrouw en kinderen meetroont en er zich dan bijvoorbeeld een scheiding voordoet is het normaal dat de journalist ook hier over wil schrijven. ”In een dergelijk geval is het nooit de schuld van de media, maar enkel van jezelf.”, besluit Vera ferm.

Hierna trekken we naar het Gentse stadhuis. Na een snelle rondleiding begeven we ons naar de raadkamer voor de gemeenteraad. Het valt me op dat bijna alle gemeenteraadsleden en schepenen aanwezig zijn. Eigenlijk verloopt een gemeenteraad volgens hetzelfde stramien als een plenaire zitting. Alleen is de inhoud van de besluiten veel concreter en dichter bij de mensen. De grote dossierkennis van de gemeenteraadsleden die aan het woord komen valt me op. Het is boeiend om te beluisteren en ook de stemmingen verlopen heel vlot. Het was een leerrijke en boeiende avond. Onze volgende afspraak is in Evergem.