Hoog tijd om Sven Gatz te kussen, dacht ik en spoorde terstond naar Brussel. De Open Vld’er en ik hadden afgesproken in het Huis van de Vlaamse Volksvertegenwoordigers, zeg maar het administratieve hart van het Vlaams Parlement. Het Huis en Het Vlaams Parlementsgebouw worden momenteel met elkaar verbonden door “The Sequence”, een kunstwerk van Arne Quinze. Alvorens het Huis te betreden, wandel ik met mijn hoofd in mijn nek onder de oranje constructie door. Ik kan niet ontkennen dat ik een dikke boon heb voor dit monumentale, straight in your face, niet te negeren stuk kunst.

Eenmaal in het Huis stoot ik op de monumentale, straight in your face, niet te negeren kop van Eric Van Rompuy. De CD&V’er is een heus museumstuk in het Vlaams Parlement: hij was minister in de eerste Vlaamse regering en is vandaag de dag nog steeds Vlaams volksvertegenwoordiger. Ik knik hem dan ook eerbiedig toe.

Even later begeleidt een medewerker mij naar het kantoor van Sven. De blauwe fractieleider is net een broodje gaan halen en kijkt nog even zijn e-mail na. Ondertussen geef ik mijn ogen onbeschaamd de kost. Het decor wordt vooral gedomineerd door een sjaal en een vlag (een collector’s item, aldus Sven) van FC Brussels. Aan de muur hangt een schilderij in de stijl van Roy Lichtenstein waarin het hoofd van Sven Gatz een centrale rol vertolkt. Ik verleg mijn blikveld naar de buitenwereld en stel vast dat het fluorescerende hout van Quinze heerlijk contrasteert met de sombere Brusselse hoogbouw.

Sven neemt me na zijn lunch op sleeptouw in het Vlaams Parlement. Ik merk dat er een soort van koudwatervrees in mijn benen sluipt. Ik voel me een beetje als Reese Witherspoon die in de film “Legally Blond II” kennismaakt met de Amerikaanse politiek: héél erg blond. Ik sleep me over de drempel en besluit mijn domme uitspraken vakkundig te negeren.

Mijn nervositeit is nergens voor nodig. Het Vlaams Parlement doet er juist alles aan om zo laagdrempelig mogelijk te zijn, vertelt Sven. Inmiddels staan we in “De Loketten”, het informatiecentrum van het Vlaams Parlement. Er is een kantine, een souvenirshop en een tentoonstellingsruimte. En binnenkort kan men hier koffie slurpen in een box met verschillende etages, zo onthult de fractieleider.

Mijn gids kent nog meer interessante weetjes: tijdens de Tweede Wereldoorlog wilden de Duitsers een lanceerplatform voor V2-bommen tussen de parlementsgebouwen, toen nog eigendom van De Post, neerpoten.

De rondleiding voert ons langsheen de kunstcollectie van het parlement. Ik zie werken van Fabre, Raveel en Panamarenko. Soms zijn de stukken een beetje onhandig geplaatst, maar het doet me plezier dat de Vlaamse overheid doof blijft voor populistische stemmen die schreeuwen dat investeren in kunst geldverspilling is. Sven out zich als een bewonderaar van het werk van Ensor, Raveel kan hem dan weer minder bekoren. De Vlaamse schilderskunst krijgt trouwens een prominente plaats in het Vlaams Parlement. Verschillende kunstenaars van eigen bodem lenen hun naam aan een vergaderzaal. Zo is er een Antoon Van Dyckzaal, een Jan Van Eyckzaal en een Jeroen Boschzaal. Deze laatste bewijst meteen ook hoe relatief volkseigen cultuur kan zijn: in Nederland is de in ’s-Hertogenbosch geboren Bosch gewoon een Nederlander en geen Vlaming.

Ik krijg ook de gelegenheid om een commissievergadering mee te maken. Sven moet immers stemmen in de Commissie voor Algemeen Beleid, Financiën en Begroting. Wanneer ik de vergaderzaal binnenkom, wordt er net een discussie over hypotheekrechten gevoerd. Even later komt ook Vlaams Minister Dirk Van Mechelen binnenwaaien. De sfeer is gelaten, hier vallen geen harde woorden, de televisiecamera’s draaien immers niet. Er valt wel een technische term die mijn fantasie prikkelt: “meeneembaarheid”. Het doet me denken aan Jan Verplancke die in “Matroesjka's” enkele meisjes ging ronselen in Bulgarije. Hij verloor uiteindelijk alle meisjes aan een andere gangster, die “meeneembaarheid” viel dus lelijk tegen…

Later kom ik te weten dat meeneembaarheid betekent dat je de registratierechten die je op een vorige woning hebt betaald, kan aftrekken van de registratierechten die je op een volgende woning moet betalen. Spelenderwijs woordjes leren in de Commissie voor Algemeen Beleid, Financiën en Begroting noemt men dat!

De stemming wordt uiteindelijk uitgesteld en Sven loodst me mee naar zaal De Schelp waar een conferentie van het REGLEG-netwerk, een samenwerking van Europese Regio's met Wetgevende Bevoegdheid, aan de gang is. In De Schelp worden er wel meer bijeenkomsten georganiseerd. Zelfs het Davidsfonds durft er wel eens een feestje te bouwen…

We nemen de lift en net voor de deuren sluiten, komt Anissa Temsamani aanhollen. De mooie politica weigert echter in te stappen. De Axe onder mijn oksels blijkt op haar weinig effect te hebben…

In de Koepelzaal, alwaar de plenaire vergaderingen plaatsvinden, boren we een actueel thema aan: het uiteenvallen van VlaamsProgressieven. Sven heeft de breuk in de Volksunie van dichtbij meegemaakt en stond later aan de wieg van Spirit. Het vertrek van Bert Anciaux verbaast hem niet. ‘Bert denkt dat hij de partij belichaamt, een fenomeen dat je wel vaker terugziet bij stemmenkanonnen’, zegt Sven.

We keren terug naar het kantoor van de Brusselse liberaal en ik krijg de kans om nog enkele vragen te stellen. Mijn plankenkoorts is gelukkig helemaal verdwenen. We praten over zijn geliefde stad Brussel en zijn ideeën. Sven heeft een hekel aan politici die de burger achterna hollen. Hij bezoekt zelf recepties en andere festiviteiten om in touch te blijven met wat er leeft binnen de maatschappij, maar weigert de burger naar de mond te praten. ‘Ik vrees de dag dat ik niet meer mee ben en de maatschappelijke trends niet meer kan volgen’, bekent Sven, ‘Ik ben bang voor die ene verkiezing te veel.’

Bij het afscheid geeft Sven me nog een exemplaar van zijn boek “Bastaard” mee. Op de trein richting mijn geliefde boerengat onderwerp ik het aan een eerste kritische leesbeurt. Het mag gezegd worden: die Sven kan verdomd goed schrijven.

Volgend rendez-vous is voorzien in januari, dan gaat deze burger zowaar undercover!