Zenuwen

Wanneer ik besloot deel te nemen aan het project 'kus een politicus' stond ik er niet bij stil, maar toen Dieter van de wakkere burger me contacteerde om me te vertellen dat ik eens op bezoek mocht komen voor een soort van 'mini-sollicitatie' begon ik het project toch wel érg spannend te vinden.

Toen Dieter me na ons gesprek liet weten dat ze een 'wakkere politicus' gevonden hadden én dat die politicus Bart Staes was, moest ik toch even slikken. Aan de éne kant was ik ontzettend verheugd en benieuwd. Er zijn zoveel vragen die ik nu ongeremd zou mogen afvuren op mijn politicus. Maar aan de andere kant kreeg ik toch even 'spaghettibenen' als voor een examen. Uiteindelijk zou ik zomaar even afspreken met een politicus die ontzettend veel meer kennis van zaken heeft én dan, vreesde ik, kom je snel tot een ongelijke machtsverhouding.

Mokamore

Op onze tweede ontmoeting mocht ik de plek kiezen waar we een koffietje zouden gaan drinken en dàt kon ik nog net aan. Want ik moet toegeven dat ik van Antwerpse koffiehuisjes waarschijnlijk evenveel kaas gegeten heb als Bart zelf ( misschien ben ik zelf voor één keer Bart’s meerdere...)

In iedere geval, tegen 11.00 u spraken we af in 'Mokamore'. Bart had speciaal voor de gelegenheid Guido Vanhecke uitgenodigd. Deze laatste werkt onder andere als ambtenaar bij de commissie ontwikkelingsbeleid van het Europees Parlement. We praatten bijgevolg over een aantal zaken met betrekking tot ontwikkelingsbeleid. Voor mij was dat een interessante ervaring omdat het helemaal in de lijn ligt van mijn thesisonderwerp, maar ik zal er u, lezende burger, niet mee lastig vallen. Wat ik wel graag wil benadrukken is dat de materie waarover we het hadden ook voor Bart redelijk nieuw was.

Bart heeft reeds lang een bijzondere interesse voor vredesbewegingen en hij wist me te vertellen dat hij tegenwoordig meer en meer geïnteresseerd is voor het Buitenlands Beleid van de EU. Maar Bart zetelt momenteel in twee andere commissies namelijk de commissie Begrotingscontrole en hij heeft een controlefunctie in de commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid. Wat er in de andere parlementaire commissies van de EU ( zoals de commissie ontwikkelingsbeleid) gebeurt is voor Bart niet allemaal onbekend terrein, maar de échte dossierkennis haalt hij toch voornamelijk uit de commissie waarin hij zelf betrokken is ( of betrokken was in het verleden).

De Italiaanse trend gezet

Na een vliegende start genomen te hebben besluiten we een kleine pizzeria op te zoeken. Daar vertelt Bart me hoe hij eigenlijk in het Parlement is terecht gekomen. Als ik aan Europarlementariërs denk, dan zie ik ontzettende parcours voor me. Ergens in mijn hoofd waren alle Europarlementariërs ontzettende talenten met grote onderscheidingen op de universiteit. Maar daar was ik verkeerd! Nu vermoed ik nog steeds dat je bepaalde capaciteiten moet hebben om het Parlement binnen te kunnen, maar die capaciteiten liggen anders.

Bart is leraar regentaat van opleiding. Na zijn studies verwachtte hij in het onderwijs terecht te komen als leerkracht Nederlands, Engels, economie. Maar zijn engagement bij de jeugdbeweging en de economische crisis van de jaren 80 hebben er anders over beslist. Pas afgestudeerd begon Bart te zoeken naar een job, maar kon wegens de crisis niets vinden tot hij een telefoontje kreeg van een oude bekende uit de jeugdbeweging die bij het Europees Parlement werkte en die zomaar even een job aanbood voor een jaar. Uiteindelijk is Bart ingegaan op het voorstel en eens binnen in het parlement is Bart zich gaan verdiepen in dossiers.

Eén van die dossiers is het hormonendossier waar hij later ook een boek over zou schrijven. Bart vertelt met veel overgave hoe hij zich vastbeet op het dossier, hoe hij frauduleuze praktijken op het spoor kwam en hoe er werd geknoeid met hormonen in ons vlees. Het is duidelijk dat het onderwerp hem na al die jaren niet onberoerd laat.

Is Bart een burger zoals u en ik?

Dat doet me besluiten dat de kwaliteit van een Europarlementariër eerder ligt in een diepgewortelde passie. Je moet oprecht verwonderd zijn en verbaasd! Je moet je willen verdiepen in dossiers die niet altijd even gemakkelijk zijn, maar die héél wat bloed, zweet en tranen kosten. En dat allemaal voor het ‘algemeen belang’.

Verder kan ik na deze ontmoetingen ook wel zeggen dat die zenuwen niet echt nodig waren. Bart zijn beroep is zijn passie. Dat maakt dat hij er ook graag over praat en bovendien is een ongelijke verhouding op gebied van kennis niet zo erg. Op die manier kan je écht wel veel bijleren en dat is toch de bedoeling van dit project, niet?