Wat vooraf ging…Op dinsdag 20 januari speelde ik zoals gewoonlijk mee met ons zaalvoetbalploegje in de Hoppecup, een competitie tijdens de werkweek tussen verschillende ploegjes uit Poperinge. Het onwaarschijnlijke gebeurde. Als verdediger probeerde ik in volle sprint een aanvaller van de bal af te houden. Net toen ik mijn voet geplaatst had, kreeg ik een duw en verloor ik volledig het evenwicht. Nog voor ik viel voelde ik dat mijn knie verdraaid was en op de koop toe was mijn schouder uit de kom geschoten na de ongelukkige val. Ik kermde het uit van de pijn. Meteen werd ik naar de spoedafdeling gebracht van het ziekenhuis in Ieper. Na enkele dagen wist ik eindelijk waar ik aan toe was: voorste kruisbanden gescheurd en mijn schouder diende een operatie te ondergaan. Volledige rust voor de operatie was noodzakelijk. Meteen werd de afspraak met Rob voor de maand januari geannuleerd. Tot mijn grote spijt! We hebben al afgesproken dat we deze afspraak zeker zullen inhalen.

Na een week gerust te hebben ging terug aan het werk, en de dag voor de operatie (jawel, vrijdag 13 februari!) heb ik dan eindelijk terug kunnen afspreken met Rob. Met de trein richting Brussel met krukken! Aangekomen in Brussel-Centraal, nam ik de taxi richting het Paleis der Naties. Blijkbaar hanteren officiële taxichauffeurs in Brussel toch andere tarieven. De heenrit betaalde ik 8 EUR en de terugrit slechts 4 EUR. Why?

Na nog eventjes te wachten in de onthaalruimte van de Kamer, kwam de drukbezette Rob ook aan in het onthaal van de Kamer. Het was een hartelijk terugzien. Het Paleis der Naties is een enorm groot gebouw met heel wat vergaderzalen en burelen. Een kat zou er zijn jongen niet terugvinden. Iedere fractie heeft er op de bovenverdiepingen zijn eigen burelen. Allemaal dezelfde kleine, ouderwetse burelen. Ik had de vorige keer de opdracht meegekregen om de financieringswet onder de loep te nemen. Op het bureau van Rob hebben we eerst een tweetal uren besteed aan die bijzondere financieringswet van 1989. Ik zal het hier heel summier bespreken. Eigenlijk werd hier de basis gelegd van de verdere staatshervormingen (die al sinds 1970 op gang zijn gezet) waar men tot op vandaag nog steeds mee bezig is. In dat jaar werd de bevoegdheid ‘onderwijs’ naar de deelstaten overgeheveld. Volgend hierop werden de Lambermontakkoorden afgesloten. Nu, zonder een politiek standpunt in te nemen, is het overduidelijk dat een verdere staatshervorming noodzakelijk is. De structuur van Wallonië is door de jaren heen helemaal anders opgebouwd dan Vlaanderen. Een voorbeeld: er zijn 6 miljoen Vlamingen en 4 miljoen Walen in dit land. Ongeveer 40 % van de Walen werkt voor de overheid in tegenstelling met slechts 25% van de Vlamingen. Dit weegt enorm op de begroting van Wallonië. Ik vertel hier niks nieuws, maar het is belangrijk dat iedere Vlaming hier blijft aan herinnerd wordt.

Over de middag hebben we lekker gegeten in het klassiek restaurant van de federale parlementsleden. Iedere donderdag om 14u15 begint het klassiek vragenuurtje. Vanuit de tribunes heb ik de debatten gevolgd. Ik was wat ontgoocheld. Het toneelstukje dat de politici opvoerden was wat magertjes. Ik had de dag na de stemming van de aandeelhoudersvergadering over Fortis heel wat vuurwerk verwacht. Ook toonde de Kamer niet zo imposant als op tv - eerder klein. Terwijl de debatten zich de ganse middag voortzetten, toonde Rob me hoe hij zich voorbereidt op het indienen van een amendement op een regeringsvoorstel. Voldaan vertrok ik later uit het parlement en op de terugreis heb ik nog een toffe treinbabbel gehad met een oud-jeugdrader!

Ik kan je nog zeggen dat ik enkel een kijkoperatie aan mijn knie heb ondergaan in het St. Lucasziekenhuis in Brugge. De operatie is succesvol uitgevoerd geweest door Dr. Vandamme (deze dokter opereerde de bekende voetballer Tom De Sutter met dezelfde blessure). Ik kan iedereen aanraden om bij een operatie telkens een ‘second opinion’ te vragen in een ander ziekenhuis. Nu nog de revalidatie! Gelukkig hebben we in dit Belgenland toch nog een degelijke ziekteverzekering! ;-)