Door de gebruikelijke vertragingen van onze nationale spoorwegmaatschappij moet ik als een gek door de Brusselse binnenstad rennen om op tijd bij Sven Gatz te geraken. De tocht is een keiharde confrontatie met de beperkingen van mijn gestel. Ik snak naar een vleugje Evy Gruyaert, en eventueel naar één van haar Start to Run-podcasts.

Sven wacht me op in het Vlaams Parlement. Terwijl we naar de vergaderzaal stappen vertelt hij me dat hij een kalme opkomst verwacht. “De lijstvorming heeft bij bepaalde collega’s wonden geslagen en ik vermoed dat ze vandaag dan ook thuis zullen blijven,” aldus de fractieleider.

En inderdaad, van de 25 fractieleden die Open Vld heeft, komen er een tiental opdagen. Ook Vlaams ministers Dirk Van Mechelen (Financiën, Begroting en Ruimtelijke Ordening, tevens Viceminister-president) en Patricia Ceysens (Economie, Ondernemen, Wetenschap, Innovatie en Buitenlandse Handel) springen even binnen.

Een echte Patricia

Mevrouw Ceysens heeft een opvallend stevige handruk in huis, iets dat ik wel weet te appreciëren. Weemoedig denk ik terug aan de tijd dat we ’s nachts op pad gingen om kartonnen Patricia’s te roven. In 2004 voerde de minister namelijk campagne met verkiezingsborden die een gegeerd verzamelobject bleken te zijn. Niet dat wij toen hardcore liberalen waren, maar een kot was simpelweg niet compleet zonder een nepversie van Patricia. Later verhuisde mijn Patricia - onder zachte dwang van een toenmalig vriendinnetje – naar de zolder van het ouderlijke huis. En daar staat ze nog steeds…

Bij aanvang van de vergadering gaat de discussie nog steeds over de lijstvorming. Het is een leed dat over de partijgrenzen heen gedeeld wordt. Denk maar aan de openlijke aanvaring tussen Sp.a'ers Caroline Gennez en Anissa Temsamani. Bij Open Vld blijken de grootste problemen zich vooral in Oost-Vlaanderen en Antwerpen te situeren.

Aflaten verdienen

Voorzitter Gatz houdt zich echter aan de agenda en bespreekt het eerste punt. Zijn uitleg gaat verloren in het enthousiaste gebabbel van de drie Open Vld’ers die naast mij zijn komen zitten.

Het volgende punt behandelt een voorstel van Margriet Hermans. Zij wil de pelgrimsroutes naar Santiago de Compostella terug opwaarderen en aantrekkelijk maken voor toeristen. Francis Vermeiren, een man die naar eigen zeggen donkerblauw bloed door zijn aderen heeft stromen, vraagt zich luidop af of de invalshoek van het voorstel wel liberaal genoeg is. “We zullen toch geen aflaten moeten verdienen?” voegt hij er nog lachend aan toe.

De liberale invalshoek is zeker niet de enige gevoeligheid waarvan de Vlaamse liberalen wakker liggen. In de fractievergadering van vandaag hoor ik verschillende factoren langskomen waarmee de hedendaagse politicus rekening moet mee houden.

Op eieren lopen

Eerst en vooral is er natuurlijk de pers. Patrick Lachart uit zijn bezorgdheid over de wijze waarop een bepaalde visienota in de pers onthaald zal worden. Per slot van rekening staan er weer verkiezingen voor de deur. Een enkeling in het gezelschap maakt zijn beklag over “opportunistische” journalisten.

Er dient ook rekening gehouden te worden met het befaamde “middenveld”. Een persbericht over gemodificeerde gewassen moet met zorg worden opgesteld zodat de landbouworganisaties er geen aanstoot aan zouden nemen.

De liberale burgemeesters in het gezelschap, zoals Karlos Callens, hekelen de regelneverij van de Vlaamse regering. Sommige beslissingen die worden genomen op Vlaams niveau maken het besturen van een gemeente blijkbaar erg moeilijk.

De zogenaamde “actuele vragen” die in de plenaire vergadering worden gesteld, worden door een volksvertegenwoordiger omschreven als “een mes dat aan twee kanten snijdt”. Open Vld zit nu eenmaal mee in de regering...

Raveel in De Loketten

Het moet uiterst vermoeiend zijn om dag na dag met al deze gevoeligheden om te gaan. Toch krijg ik niet de indruk dat deze mensen er zich door laten demotiveren. Integendeel, de discussies zijn levendig en er worden zelfs een paar goede grappen gemaakt. Ik weet nu wel zeker dat politici een ras apart zijn. Hun ideologie is het penseel waarmee ze hun leven inkleuren en hun beslissingen ondertekenen. Ik begrijp best de charmes van zo’n leidraad, maar ik ben ook niet blind voor de gevaren. Immers, heeft de ideologie voor elk vraagstuk een antwoord klaar? En wanneer besef je dat de haren van je penseel te stug zijn om nog langer te gebruiken?

Na de fractievergadering betreed ik “De Wereld van Roger Raveel”, een tentoonstelling die nog tot 13 juni in De Loketten van het Vlaams Parlement loopt. Om van dit stuk een mooi afgerond geheel te maken zou ik eigenlijk moeten eindigen met nog een metafoor over kleurgebruik. Ik zou dan voorzichtig tussen de lijnen kunnen suggereren dat kunstenaars door hun rijkelijk gevuld kleurenpalet een vrijere geest en zo hebben… Misschien kan ik zelfs full throttle gaan door te beweren dat kunst de wereld kan redden. Maar Jezus toch, aan dergelijke clichématige lulkoek ga ik mijn vingers niet verbranden.