Op 5 juni ll. bezocht Godelieve Spillebeen voor de eerste keer de fractie van sp.a + VlaamsProgressieven in het Brussels Hoofdstedelijk Parlement.
Ik had met opzet die dag voorgesteld omdat ’s namiddags in de Commissie Algemene Zaken het Verdrag van Lissabon werd besproken (daarover zo meteen meer).

Het Brussels Hoofdstedelijk Gewest is vrij onbekend bij de publieke opinie. Het heeft een eigen Parlement (met 17 Nederlandstalige en 72 Franstalige parlementsleden) en een Regering (met 2 Nederlandstalige en 2 Franstalige ministers, en een taalneutrale minister-voorzitter, daarnaast zijn er 1 Nederlandstalige en 2 Franstalige staatssecretarissen).

Ik maakte van de gelegenheid gebruik om Godelieve de ingewikkelde Brusselse structuur uit te leggen en de plaats die Brussel in de Belgische context inneemt.
Het Brussels Hoofdstedelijk Parlement is bevoegd voor de zogenaamde plaatsgebonden materies zoals leefmilieu, werkgelegenheid, economie, huisvesting, ruimtelijke ordening.

De 17 Nederlandstalige parlementsleden vormen de Vlaamse Gemeenschapscommissie (VGC) en de Franstalige de Franstalige Gemeenschapscommissie (Commission communautaire francophone, afgekort Cocof). De decreten, gestemd in het Vlaams Parlement zijn van toepassing op de Vlaamse instellingen in Brussel. Het gaat om Nederlandstalige scholen, cultuurhuizen en zorg- en welzijnsinstellingen.

Een derde assemblee waar we als Brusselse parlementsleden lid van zijn, is de Gemeenschappelijke Gemeenschapscommissie, bevoegd voor de tweetalige instellingen zoals de openbare ziekenhuizen, rust- en verzorgingstehuizen en OCMW’s. Het gaat om instellingen die niet aan één gemeenschap (de Nederlandstalige of Franstalige) kunnen toegewezen worden.

Ik was er mij van bewust dat ik Godelieve veel informatie op korte tijd bezorgde. Het zal zeker niet bij deze ene uitleg blijven om de Brussels complexiteit te verhelderen.

Nadien gingen we naar de Commissie Algemene Zaken voor de bespreking van het Verdrag van Lissabon. Aangezien er in het Verdrag elementen aan bod komen die tot de bevoegdheid van de gewesten behoren, moet ook het Brussels Hoofdstedelijk Parlement dit Verdrag goedkeuren. Ook de Gemeenschappelijke Gemeenschapscommissie moet over dit Verdrag zijn zegen geven.

Het debat in de commissie was erg geanimeerd. Zelf heb ik de bekommernissen van onze fractie uiteengezet. Dit Verdrag is eigenlijk bijna een identieke kopie van de Europese Grondwet die niet door de lidstaten kon bekrachtigd worden omdat o.a. Nederland en Frankrijk de Grondwet in 2005 via referenda afwezen.

Een eerste opmerking betrof een aantal vertaalproblemen in de Nederlandstalige versie van de tekst. Een pijnpunt blijft het feit dat de tekst erg gecompliceerd is en voor de meeste EU-burgers nauwelijks te begrijpen. Dit Verdrag bevat enkel de wijzigingen aan de andere verdragen en het ontbreken van de volledige tekst van het nieuwe Verdrag bemoeilijkt de leesbaarheid ervan.

Fundamenteler is het feit dat er vragen zijn bij het sociale karakter van Europa. 78 miljoen Europeanen (16% van de EU-bevolking) leven in armoede of dreigen in armoede terecht te komen. 14 miljoen werknemers leven bovendien in armoede.
Het sociale Europa komt in het Verdrag veel te weinig uit de verf.

Positief is dan weer dat ruim 50 jaar na het Verdrag van Rome de rol van het Europees Parlement eindelijk wordt versterkt. Eigenlijk zou het de normaalste zaak van de wereld moeten zijn dat voor de vertegenwoordigers van het volk een belangrijke rol is weggelegd. Bovendien is het een goede zaak dat in een aantal domeinen van de eenparigheidsregel wordt afgestapt, want dit is verlammend voor een soepele werking.

Na mijn tussenkomst heb ik Godelieve op de publieksbanken vervoegd en haar bijkomende uitleg verschaft. Na een goed uur heeft Godelieve de commissie verlaten. Ik hoop dat zij een eerste indruk van het commissiewerk heeft gekregen.
Het hele debat kan nagelezen worden op de website van het Brussels Hoofdstedelijk Parlement (www.bruparl.irisnet.be).