Gisteren had ik een eerste afspraak met Maarten Jacobs. Maarten is een vriendelijke en leergierige 21-jarige student uit Scherpenheuvel, die beleidsmanagement studeert aan de Universiteit van Hasselt, faculteit economie. Na het behalen van een bachelor-diploma, begint hij in het najaar aan zijn masteropleiding. Ik ben met deze indeling nog niet echt vertrouwd. Tot voor kort spraken we van kandidaturen en licenties, die elk twee jaar duurden. Nu duurt de “eerste graad” drie jaar, waarna er nog één tot twee extra jaren volgen. Bij Maarten gaat het om één jaar, dat voor de helft van de punten in beslag genomen wordt door de eindverhandeling. De thesis van mijn ‘compagnon’ handelt over de beheerskosten van de overheid bij het maken van wetten en het nemen van beleidsbeslissingen. Een boeiend onderwerp, waarover nog veel onderzoekswerk moet gebeurden. Politici nemen immers zeer vaak beslissingen zonder dat zij een benul hebben van de eigenlijke financiële impact ervan voor de administratie en de lagere beleidsniveaus en dus voor de belastingbetaler. Ik kijk alvast uit naar de bevindingen van deze thesis. Ongetwijfeld zullen we tijdens onze ontmoetingen de komende maanden wat dieper ingaan op dit onderwerp.

Gisteren heb ik geprobeerd om Maarten wat wegwijs te maken in de dagelijkse werking van het parlement. Op dinsdag zit ik de commissie Bedrijfsleven voor en dat leek me dus een geschikte dag om Maarten uit te nodigen. ’s Morgens maakten we in onze commissie een oplijsting van alle hangende wetsvoorstellen. Nadien bespraken we de agendering van een tweede lijst wetsvoorstellen die vanwege de fracties prioriteit krijgen. Doordat de regering tot nu toe nauwelijks met eigen wetsontwerpen naar buiten is gekomen, heeft het parlement meer tijd dan gebruikelijk om zich te buigen over de initiatieven van parlementsleden. Toch moeten we vaststellen dat de meerderheidspartijen mekaar zeer weinig bewegingsvrijheid gunnen en voortdurend op de rem gaan staan. Maarten heeft op die manier al een beetje de traagheid mogen ervaren die eigen is aan het parlementaire werk.

Na deze bespreking moest ik nog een vraag gaan stellen aan Justitieminister Vandeurzen over de vrijlatingsvoorwaarden van ontsnappingskoning Kaplan Murat. Het antwoord was eigenlijk gortig en een parlement onwaardig: de minister liet verstaan dat over individuele dossiers niets kan verteld worden (wat onwaar is) en las daarbij uitgebreid voor uit de betrokken wetgeving. Alsof we daar een boodschap aan hadden. Men zou bijna heimwee krijgen naar het Onkelinx-tijdperk, hoewel die PS-minister qua openheid ook al geen voorbeeld was. Na de middag kwamen dan in de commissie Bedrijfsleven een reeks vragen aan bod over economie en energie. Mijn goede collega en partijgenoot Peter Logghe, die er daarvan verscheidene voor zijn rekening nam, maakte van de gelegenheid gebruik om Maarten op zijn vrolijke manier heel wat uitleg te verschaffen.

Tijdens de lunch over de middag hadden we de kans om wat bij te babbelen over onze afkomst en interesses. Maarten blijkt een bijzonder sportieve knaap te zijn, die van jongs af veel energie stak in de wielersport. Omdat dit moeilijk te combineren was met universitaire studies, stapte hij over op voetbal en zaalvoetbal, waar hij tot op vandaag een bestuursfunctie uitoefent. Eén en ander betekent dat hij vier dagen in de week actief met sport bezig is. Maakt me een tikkeltje jaloers: door tijdsgebrek kom ik er niet toe om voldoende te bewegen, ook al is er een degelijke fitnessruimte in de Kamer. De noodzaak is er nochtans. Telkens weer neem ik me voor om te starten met een wekelijkse fitnessbeurt, maar de drempel blijft vooralsnog te hoog.

Nog melden dat Maarten langs weerskanten kleinzoon is van landbouwers. Een tante en nonkel baten een wijnbouwbedrijf uit in het Hageland. Eén van de enige bedrijven in Vlaanderen waar een variant op champagne wordt gemaakt. Ook weer iets om naar uit te kijken dus. We hebben voorlopig afgesproken op dinsdag 15 juli, het “moment suprême” van Leterme. Of wordt het een uitstel van executie?