Waarom doet iemand aan politiek en hoe zet je deze stap? Ik vroeg het aan mijn project-partner Marie-Paule Quix. Zij gaf me een persoonlijk antwoord.
Ze is altijd heel erg geinteresseerd geweest in wat er zich in de maatschappij afspeelt. Als jongere en later als studente las ze dagelijks de krant om geinformeerd te blijven en een inzicht in het reilen en zeilen van onze samenleving te krijgen. Eind de jaren tachtig kreeg ze de vraag om haar bij de Brusselse Volksunie te engageren. Ze zag dit meteen zitten. De VU in Brussel is Vlaams én sociaal.
Gaandeweg is haar eerder passief engagement naar een actief engagement geëvolueerd. In Brussel was het als Vlaming twintig jaar geleden niet evident om steeds in je eigen taal te worden bediend/behandeld. Daarnaast werd ze geconfronteerd met grote verschillen. Brussel produceert veel rijkdom, maar veel van die rijkdom wordt geëxporteerd. De helft van de Brusselse arbeidsplaatsen wordt door pendelaars uit Vlaanderen en Wallonië ingenomen, die belastingen betalen waar ze wonen.
De Brusselse bevolking is echter arm.
Dit klinkt misschien cliché maar haar eigen kleine bijdrage leveren aan een rechtvaardigere samenleving, is wat haar in de politiek drijft. Mensen worden niet gelijk geboren, maar ze moeten wel zoveel mogelijk gelijke kansen krijgen.
Daarnaast ergert ze haar aan inefficiëntie, wat tot verspilling leidt. In Brussel is er nogal wat inefficiëntie omwille van de verschillende beleidsniveaus.. Het ergste vindt ze dat velen niet bereid zijn daar veel aan te veranderen omdat ze dan aan hun eigen positie moeten raken.
Concreet denkt ze dan aan de 19 Colleges van Burgemeester en Schepenen, die een eigen beleid willen voeren. Daar bovenop is er het gewest dat op heel wat terreinen een veel efficiënter beleid zou kunnen voeren, wat overigens heel wat geld zou besparen.
Ook het gebrek aan visie van waar men met Brussel naartoe wil en in welke richting men het gewest wil ontwikkelen, ergert haar. Via haar tussenkomsten in het parlement probeert ze de vinger op de wonde te leggen, wetende dat ze in haar eentje niet veel kan veranderen. Maar niets doen, is voor haar nog erger.
Als alle politiekers met deze instelling aan politiek zouden doen moet het zeker beter gaan in onze maatschappij.
Onze volgende afspraak is vrijdag 22 augustus.